ای نسیم دل انگیز بهاری وزیدن آغاز کن

    که لکه های سیاه ابرهای ناشناخته سایه بر وجودم افکنده است .

    برخیز !

    سایه از دیدگانم بردار که گل های رنگارنگ رهگذارها شقایق را از من کتمان می کنند.

    وزیدن آغاز کن .

    بگذار لطافت دستانت ، نوازشگر وجود پر احساسم باشد.

    بگذار در زمستان دلم تولد بهار را جشن بگیرم .

    چه جای نشستن است ؟!!!

    وزیدن آغاز کن

    و کتاب کهنه سرنوشت را در چمن زارها و بوته زارهای دور دست پراکنده کن

    تا مرغان چمن ورق های پاره پاره آن را در منقار بگیرند و از آن برای نوادگان خود

    قصه های پر غصه بسازند .

    نگاهم کن و چشمانت را باز نگه دار تا بی باکانه در اعماق آن فرو روم

    و مروارید خوشبختی را از آن بیرون کشم !

    ای تمام پاکی ها دریچه قلبت را به رویم بگشا که مهمانی پشت در است

    از دریایی لایتناهی ولی صادق و مصمم !!

  گوشه خلوتی از اینهمه غوغای آدمی سراغ نداری؟

  جایی که دریا ساحل را در آغوش می گیرد؟

  ساحل به لب های دریا بوسه می زند

  پروانه از نگاه صبح آغاز می شود

  و من از نگاه تو !

                                                        باز هم می گویی شب است؟

                                                        جایی که ترانه از انعکاس آب

                                                         و آب از ترانه لبریز می شود

                                                         و من از چشمان تو !

                                                          و عشق از نگاه ما آغاز !

  جایی که روبروی پنجره ات

  فقط یک شمعدانی باشد

  برایت فالی می گیرم از مهربانی

  به گفته حافظ ، به بوی عشق

                                                         به نسل نیلوفرهای باغ

                                                         پیچیده در امتداد راه

                                                         راهم به گفتگوی تو آغاز می شود

                                                         و نگاهم به بوسه ات آرام

                                                          بیا برویم !!!

    گفتی گل هارا دوست داری

    آن ها را از شاخه چیدی....

    گفتی پرنده ها را  دوست داری

    گرفتی و زندانیشان کردی...

    گفتی عاشق بارانی 

   با چتر دویدی زیر باران....

  حالا می گویی به من دل باختی

  نباید بترسم؟؟؟

     مگذار كه عشق ، به عادت دوست داشتن تبدیل شود ! 

    مگذار كه حتی آب دادن گلهای باغچه 

     به عادت آب دادن گلهای باغچه بدل شود !

   عشق ، عادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتن دیگری نیست،

   پیوسته نو كردن خواستنی است كه خود پیوسته،

   خواهان نو شدن است و دیگرگون شدن.

  تازگی ، ذاتِ عشق است و طراوت ، بافتِ عشق.

  چگونه می شود تازگی و طراوت را از عشق گرفت

  و عشق همچنان عشق بماند ؟

  عشق، تن به فراموشی نمی سپارد، مگر یك بار برای همیشه.

  جامِ بلور، تنها یك بار می شكند.

  می توان شكسته اش را، تكه هایش را، نگه داشت.

  اما شكسته های جام، آن تكه های تیزِ برنده، دیگر جام نیست.

  احتیاط باید كرد!

  همه چیز كهنه می شود و اگر كمی كوتاهی كنیم، عشق نیز.

  بهانه ها جای حسِ عاشقانه را خوب می گیرند ...

  زندگـــی زیبـاســـت چشمـی بـاز کـن

                                                 گردشـــی در کوچــه باغ راز کن

هر که عشقش در تماشا نقش بست 

                                                  عینک بد بینی خود را شکسـت

من مـیـــان جســـمها جــان دیـــده ام

                                                    درد را افکنـــده درمـان دیـــده ام

دیــــده ام بــر شـــاخه احـســـاســها

                                                  می تپــد دل در شمیــــم یاسها

زنــدگــی موسـیـقـی گنـجشـکهاست

                                                   زندگی باغ تماشـــای خداســت

گـــر تـــو را نــور یـقیــــن پیــــــدا شود

                                                   می تواند زشــت هم زیبا شــود

حال من ,در شهر احسـاسم گم است 

                                                 حال من ,عشق تمام مردم است 

زنـدگــی یــعنـی همیـــــــن پــروازهــا

                                                   صبـــح هـا , لبـخند هـا , آوازهـــا

ای خــــطوط چهــــره ات قـــــــرآن من

                                                   ای تـو جـان جـان جـان جـان مـن

با تـــو اشــــعارم پـر از تــو مــی شـود

                                                    مثنوی هایـم همــه نو می شـود 

حرفـهایـم مــــرده را جــــان می دهــد

                                                   واژه هایـم بوی بـاران می دهـــد
                                                                                               ( مولوی )

خدایا تو راغریب دیدم و غریبانه غریبت شدم!

تورابخشنده پنداشتم و گنه کار شدم!

تو را وفادار دیدم و  هرجا که رفتم بازگشتم!

تو را گرم دیدم و در سردترین لحظه ها به سراغت آمدم!

تو مرا چه دیدی که وفادار ماندی....؟؟؟!!

هنــوز نیــامـده ای خداحافــظ ؟

تقصیـــر تو نیــست

همیــشه همین گونه بوده !

 بـــرو اما من پشــت ســرت دســت نه!!

 دل تکان می دهم!!

  یک پنجره برای دیدن

  یک پنجره برای شنیدن

  یک پنجره که مثل حلقه چاهی

  در انتهای خود به قلب زمین می رسد

  و باز می شود به سوی وسعت

 این مهربانی مکرر آبی رنگ

  یک پنجره که دست های کوچک تنهایی را

  از بخشش شبانه عطر ستاره های کریم سرشار می کند.

  و می شود از آن جا خورشید را

  به غربت گل های شمعدانی مهمان کرد .

  یک پنجره برای من کافیست!

  حرفی به من بزن

  آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد

  جز درک حس زنده بودن از تو چه خواهد ؟

  حرفی به من بزن

  من در پناه پنجره ام !

 من از نهایت شب حرف می زنم

                   من از نهایت تاریکی !

                      از نهایت شب حرف می زنم !

                                         اگر به خانه من آمدی

                                             برای من ای مهربان چراغ بیار

                                                                 و یک دریچه که از آن

                                                                       به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم !!

    به زمانی دیگر

    نه به چندین صد سال

    به همین نزدیکی

    به زمانی که به صد شوق به پروانه نظر میکردیم

    وچنان گرم نظر بازی خود می گشتیم

    که صدای گذر ثانیه ها گم می شد

    گذر ثانیه ها گذر وقت و زمان

    وچه بهتر که بگویم گذر عمر جوان!

    آری ای کاش که بر می گشتیم

    به زمانی که دل از دیدن لبخند گل سرخ به حیرت آمد

    و چنان محو تماشای گل سوسن شد

    که نفهمید خزان آمده است

    ولی افسوس که او آمده بود

    و به جز حسرت و اندوه به دنبال نداشت !!!